Hubs worden veelal georganiseerd op drie schaalniveaus. Dat kan zijn per ontwikkelplot, op het niveau van een wijk of ontwikkelproject of op stedelijk of zelfs regionaal niveau.
Ieder schaalniveau heeft zijn eigen voor- en nadelen. In algemene zin is een hub per ontwikkelplot het meest simpele model en past goed binnen het parkeerbeleid van gemeenten. Een kleine omvang, en daarmee inflexibiliteit, maakt het contracteren van deelmobiliteitsaanbieders echter lastig. De grotere schaal van een (netwerk van) hub(s) op gebiedsontwikkelings- of wijkniveau, biedt ruimte om flexibeler op (veranderende) vraag in te kunnen spelen en maakt het contracteren van deelmobiliteitsaanbieders eenvoudiger. Op stedelijke schaal ontstaat optimale flexibiliteit en maximale regie, en kan de hub perfect aansluiten op het aanbod op straat elders in de gemeente.
Governance van hubs
Tegenover de voordelen van een grotere schaal voor de flexibiliteit en publieke regie, staan nadelen op het vlak van complexiteit in de governance en publieke risico’s. Een oplossing op plotniveau is daarentegen simpel en transactioneel. De gemeente stelt eisen, de ontwikkelaar bouwt, de gebouweigenaar wordt eigenaar. Bij ontwikkelingen op wijkniveau is dit complexer. De eigenaar kan zowel publiek als privaat zijn, hetzelfde geldt voor de exploitant. Het opzetten van de juiste governance is bovendien complex, tijdrovend en vraagt veel van partijen. Het volledig publieke model is daarentegen relatief overzichtelijk. De gemeente realiseert en exploiteert, en brengt bij ontwikkelaars een afdracht in rekening. Dit brengt voor de gemeente echter wel financiële risico’s met zich mee.
Welke gevolgen heeft dit voor de gebruiker?
We doen dit uiteindelijk voor de gebruiker. Die merkt ook veel van de keuzes. Parkeren kan relatief goedkoop of juist heel duur zijn bij individuele hubs en deelmobiliteit is echter hoe dan ook lastig. Op wijkniveau is meer differentiatie tussen (soorten) gebruikers mogelijk, en kan in tijd ook worden bijgestuurd om het totale aanbod passend te houden. De basiskosten voor een parkeerplaats liggen echter relatief hoog. Op stedelijk niveau kan door de gemeente meer maatschappelijk worden gestuurd. Door nivellering tussen inkomsten uit straat- en hubparkeren is bovendien maximale tariefdifferentiatie mogelijk.